33. ''Nie ma żadnego zakończenia''

Tydzień później. 

[David Gray - "Forgetting']


   Wiecie, co jest naprawdę kiczowate? Szczęśliwe zakończenia. Poważnie. Takie, jak wtedy kiedy oglądam film, i jakaś odważna, zdeterminowana dziewczyna w końcu uwodzi głównego bohatera. I tak od dwóch godzin wiedziałam, że go zdobędzie. Po prostu mam ochotę wydrapać jej oczy...
   Westchnęła głośno, zaprzestając gry na pianinie. Miała dosyć. Ostatnio nic jej nie wychodziło. Wena, gdzieś zniknęła, a radość jaką czerpała z gry na ukochanym instrumencie, odfrunęła jak ptaki na zimę. Nic już nie miało sensu, a dawne cele oddaliły się jeszcze bardziej. Kiedyś marzyła o byciu jedną z najlepszych pianistek na świecie, której muzyka trafiałaby wprost w serca słuchaczy. Dzisiaj już nie była tego taka pewna. Nawet Nadia, która dwoiła się i troiła, aby poprawić jej humor i pomóc w odnalezieniu nowej inspiracji, nie była w stanie pomóc. Doceniała to, lecz czasami miała już tego po dziurki w nosie. Tego nieustannego skakania wokół jej osoby i zapewniania, że wszystko wkrótce wróci do normy. Jokasta doskonale wiedziała, że tak nie będzie. Ostatnio jej życie dalekie było od sielanki. Ciągle coś się w nim działo i niestety, nie mogła powiedzieć, że były to dobre rzeczy. Wybory, których dokonała, a których słuszności była coraz mniej pewna, przyprawiały ją o ból głowy. Nieustanne obrzucanie się winami z Davidem, zaczynało ją irytować. Nie umiała sobie przypomnieć, kiedy rozmawiali ze sobą normalnie. Prawdopodobnie na imprezie, na której byli tydzień temu, a od której wszystko się pogorszyło. Do dzisiaj pamiętała wszystkie słowa, które wydostały się z ich ust nazajutrz. Nie było to nic miłego. Oboje zranili się bardzo, i chociaż z całych sił starali się o tym zapomnieć, to nie przychodziło im to z łatwością. Do dzisiaj panowała między nimi trudna do wytłumaczenia cisza, która budowała nową przepaść między nimi. Starali się, to było idealne słowo, aby opisać ich związek z ostatnich dni. Nieustannie starali się o coś, co miało coraz mniejszy sens. Dlaczego? Na to nie umiała odpowiedzieć nawet samej sobie.

- Jokasta, telefon. - Odwróciła się w stronę swojej rodzicielki, ślepo wyciągając rękę przed siebie. Uchwyciła aparat, posyłając w kierunku mamy nikły uśmiech. 
- Słucham? 
- Dzwonię tylko na chwilę, aby powiedzieć ci, że dzisiaj nie wpadnę do ciebie, bo mam ważne spotkanie z nowymi inwestorami. - Głos Davida rozbrzmiał po drugiej stronie. Mówił ściszonym tonem, bardzo szybko, że ledwo go rozumiała. 
- Jasne, powodzenia - odparła z nutą rozczarowania. Nie była pewna, który to raz z kolei odwołuje ich spotkanie w tym tygodniu. Pomału zaczynała się przyzwyczajać. Dla tego Davida nie była najważniejsza. I chociaż postanowił się przenieść z powrotem do rodzinnego miasta, to nadal kariera zajmowała najistotniejsze miejsce w jego życiu. Oczywiście zaprzeczał, gdy mu to mówiła, lecz Jokasta widziała to doskonale. Ten David coraz mniej przypominał chłopaka, którego pokochała kilka lat temu. Za to tęskniła za innym, który mieszkał całkiem blisko, lecz nie chciał jej widzieć. Rozłączyła się. 
- Wszystko w porządku? - Potwierdziła skinięciem głowy, oddając mamie telefon. 
- Zostanę tutaj jeszcze przez chwilę. Może uda mi się coś stworzyć - odparła, lecz w jej głosie nie było słychać dawnej radości, determinacji ani nadziei. 
- Dobrze. Jak coś to jestem na dole - odparła kobieta, opuszczając strych.

   Drobne łzy spłynęły po jej policzku, zaraz po zamknięciu drzwi. Było źle i czuła, że zamiast coraz lepiej będzie tylko gorzej. Potrzebowała Marka, jedynej osoby, która potrafiła jej w prosty sposób zapewnić bezpieczeństwo, spokój ducha i dodać odwagi do kolejnych działań. Wiedziała jednak, że nie może do niego zadzwonić, że nie może się ubrać i pójść do niego, bo on tego nie chciał. Ostatnio dał jej to wyraźnie do zrozumienia. 

- Nie powinniśmy się spotykać - odparł, gdy stali już pod jej domem. Czuła zapach jego perfum oraz przyjemne ciepło jego bluzy, którą zarzucił na jej nagie ramiona. 
- Ale dlaczego, Mark? Zrobiłam coś nie tak? - spytała pośpiesznie, podchodząc do niego bliżej. Nie chciała, aby odchodził. Oddałaby wszystko, aby ten moment trwał w nieskończoność. Nie wiedziała tylko, dlaczego? 
- Nie, to nie twoja wina - odpowiedział, nabierając powietrza. Zrobił krok w tył. - Po prostu... Ja... Wybacz mi, ale nie mogę... Nie umiem udawać, że mi na tobie nie zależy. Nie mogę przestać myśleć o twoich ustach, o tym jak bardzo chciałbym cię w nie pocałować i o tym, co mogliśmy mieć, ale czego nie będziemy mieć, bo... Na razie za bardzo cię kocham, aby móc być twoim przyjacielem. Wybacz. - Ucałował jej czoło, odchodząc. Chciała krzyknąć, ale nie umiała. Głos uwiązł jej w gardle, podobnie jak łzy, które zalśniły w jej oczach. 

- Beznadzieja - odparła sama do siebie, ponownie układając dłonie na białych klawiszach. Nie wierzyła, że teraz uda się jej coś zagrać. Za dużo emocji nosiła w swoim sercu, za dużo myśli kotłowało się w jej głowie. Nie była gotowa, aby o nich opowiedzieć. 

Prawdziwe życie jest potwornie zakręcone i skomplikowane. Nie ma żadnego zakończenia.*

 

*** 

   Wszedł do gabinetu swojego ojca, zajmując miejsce na brązowej, skórzanej kanapie. Całe pomieszczenie było elegancko umeblowane, a dookoła panował idealny porządek. Na jednym z regałów stało kilka ramek z ich rodzinnymi zdjęciami. Uśmiechnął się, bębniąc palcami o powierzchnię kanapy. Nie wiedział, dlaczego ojciec go tutaj ściągnął. Przez telefon miał bardzo podniecony, rozentuzjazmowany głos, więc podejrzewał, że musiało być to coś ważnego. Może kolejny pomysł? 

   Starszy mężczyzna wszedł pewnym krokiem do swojego gabinetu, wzrokiem odnajdując syna. W dłoniach trzymał teczki z papierami, które odłożył na biurko. 

 

- Cieszę się, że jesteś - wykrzyknął, podchodząc do Marka, który już zdążył wstać z sofy. Uściskał go, składając na jego policzku tradycyjnego, ojcowskiego całusa. - Mógłbyś się ogolić. Inaczej żadna cię nie będzie chciała - odparł jego staruszek, co rozbawiło Marka. Czasami zastanawiał się skąd jego ojciec czerpie tą niekończącą się energię. Przeszedł w życiu tak wiele, osiągnął jeszcze więcej, a mimo to nie dał się temu światu. Zawsze stawiał rodzinę na pierwszym miejscu. Miał czas dla nich. Nigdy nie krytykował ich pomysłów, tylko wspierał ich w działaniu. I za to był mu wdzięczny. I chociaż nigdy mu tego nie powiedział, to był niesamowicie szczęśliwy, że miał takiego ojca. 

- Po co mnie wezwałeś? Coś nie tak w firmie? - spytał się Niebieskooki. 

- Nie, wręcz przeciwnie. Postanowiliśmy rozszerzyć naszą działalność i otworzyć nową filię w Londynie. - Chłopak zaskoczony spojrzał na ojca. Nie spodziewał się tego. 

- To świetnie, ale...

- Nie wiesz, co to ma wspólnego z tobą? - spytał. Mark potwierdził skinieniem głowy. - Wiem, że od początku chciałeś, abym traktował cię jak każdego pracownika i jak doskonale wiesz, dotrzymałem słowa. Zarabiałeś takie same pieniądze i miałeś takie same prawa, co każdy pracownik tutaj. Niemniej jednak jesteś moim synem i jestem z ciebie dumny. Widzę ile serca wkładasz w to, co robisz. Pewnego dnia to wszystko odziedziczysz i wiem, że tego nie zmarnujesz. Teraz jednak musisz przyjąć nowe stanowisko. Chcę, abyś pojechał do Londynu i zarządzał tamtejszą filią. - Mark patrzał na ojca i nie bardzo wiedział, co ma odpowiedzieć. Z jednej strony wyjazd stąd byłby jak zbawienie, bo mógłby na spokojnie przemyśleć pewne sprawy, ale z drugiej strony nigdy nie chciał stąd wyjeżdżać. Ojciec zauważył jego wahanie. 

- Wiem, Mark, że nigdy nie chciałeś stąd wyjechać, - kontynuował jego ojciec - ale zrozum, że to najlepsza okazja dla ciebie. Możesz nabrać nowego doświadczenia, poznać ciekawych ludzi i zakosztować innego życia. A poza tym nie mam nikogo bardziej zaufanego i oddanego, komu mógłbym to powierzyć. Potrzebuję cię, synu. 

Mark jeszcze przez krótką chwilę stał, rozmyślając. Zaczął uważać, że ten wyjazd jest znakiem, który wyraźnie daje mu do zrozumienia, że czas ruszyć do przodu, zapomnieć i nauczyć się żyć bez niej. Może jego ojciec miał rację? Może to była ta szansa, na którą czekał całe swoje życie? 

- Kiedy mam wyjechać? - spytał, a ojciec klasną w zadowoleniu w dłonie. 

- Za trzy tygodnie. Wszystko przygotuję i dam ci znać. - Chłopak uśmiechnął się. 

- Dobrze. W takim razie wracam do pracy. Zresztą, pogadamy przy kolacji - dodał, opuszczając gabinet ojca. 

 

***

 

 [Taylor Swift - "Enchanted"]

 

Shifting eyes and vacancy
Vanished when I saw your face...

 

   Weszła do kuchni, nalewając do wysokiej szklanki zimnej wody. Lubiła sprzątać, ale odkąd jej brzuch znacznie urósł, bardzo szybko się męczyła. Czasami denerwowała się z tego powodu, ale bardzo szybko uświadamiała sobie, że to nic w porównaniu z cudem, które nosiła pod sercem. To nienarodzone jeszcze maleństwo było jedynym, co miała w tej chwili. Straciła wszystko. Rodziców, Davida i nawet Daniela, chociaż zarzekał się, że nigdy jej nie zostawi, że nic go nie zszokuje na tyle, aby ją zostawić. A jednak, zrobił to. I chociaż miała do tego pełne prawo, to jakoś nie umiała się na niego złościć, nie była nawet rozczarowane, jedne co czuła to smutek. Tęskniła za nim i to bardzo. Brakowało jej jego tonu głosu, spojrzenia, tego opiekuńczego uścisku. Wierzyła, że przy nim uda się jej wreszcie ułożyć swoje życie, że wreszcie będzie mogła żyć tak, jak zawsze pragnęła. Myliła się. Ale i to nie było nowością. Jej życie złożone było z samych pomyłek i bolących nadziei. 

   Odstawiła szklankę na kuchenny blat, gdy usłyszała dzwonek do drzwi. 

 

   Gdy zobaczyła go, zaniemówiła. Nie spodziewała się, że jeszcze go zobaczy po ostatniej rozmowie. Miała wrażenie, że wyjaśnili sobie wszystko, a jednak - ponownie okazało się, że jest w błędzie. Tym razem jednak ten błąd przyprawił ją o szybsze bicie serca i przyjemne łaskotanie w brzuchu. Stał i patrzał na nią tak, jakby nie widział jej przez lata, a przecież minął dopiero tydzień. 

- Wybacz, że cię niepokoję, ale zostawiłaś to u mnie. - Uniósł rękę, w której trzymał jej sweter. Całkowicie o nim zapomniała. Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością, zabierając od niego wełniane ubranie. 

- Dziękuję - odpowiedziała, dłonią poprawiając kosmyk włosów, który wydostał się z wysoko związanego kucyka. - Coś jeszcze? - spytała, po dłuższej chwili milczenia. Zauważyła, że Daniel nie bardzo wie czego chce. Widziała jak otwierał usta, żeby coś powiedzieć, ale sekundę później je zamknął. Rozglądał się dookoła, jakby w obawie, że ktoś ich obserwuje. Poruszył się, zrobił krok w tył, aby za chwilę zrobić ten sam krok, lecz w przód. Niczego nie rozumiała. 

- W sumie nie - odparł, a na jej twarz pojawił się zawód. Nie chciała, żeby to zauważył, ale nie miała już sił ukrywać swoich emocji. Poruszyła głową i już chciała zamknąć drzwi, gdy Daniel znowu się odezwał. - Albo nie, mam ci coś do powiedzenia. - Spojrzała na niego, unosząc brew ku górze. - Chcę, żebyś wiedziała, że cholernie żałuję tego, co powiedziałem, albo raczej czego nie powiedziałem, a powinienem był wtedy powiedzieć - plątał się, co wydało się jej być zabawne. Mimowolnie uśmiechnęła się. - Zależy mi na tobie, Sophio Davids. I nic ani nikt. Twoja przeszłość, ludzie, z którymi się zadawałaś, to wszystko nie ma znaczenia. Oczywiście jest ważne, bo to twoja historia, ale do jasnej cholery, co to ma wspólnego z nami? Kocham cię taką jaką jesteś. Trochę zakręconą, lękliwą, butną i waleczną. Taką jaką jesteś dla całego świata i taką jaką jesteś dla mnie. Kocham cię, Sophio Davids i mam zamiar powtarzać ci to do końca życia, bez względu na to czy ci się podoba, czy nie. - Podszedł do niej, składając na jej ustach pocałunek. Oddała go bez zawahania, a łzy wypływające z jej oczu, otulały i jego twarz. Była szczęśliwa, tak bardzo szczęśliwa, że aż zabolało. 

- Ja ciebie też kocham, Danielu Runes. I to małe maleństwo również. - Spojrzała na swój brzuszek, w którym szalało jeszcze jej nienarodzone dziecko. 

 

All I can say is it was enchanting to meet you.**

 

 ***

Witam na blogspocie! Po wahaniu, czy jeszcze warto przenosić Jokastę tutaj, uznałam, że tak. Po pierwsze ułatwi to zadanie Wam, bo wiem jakie problemu ostatnio sprawiał Onet, a jednocześnie i mnie, bo dużo łatwiej pisze się i publikuje tutaj. Mam nadzieję, że wygląd bloga Wam się podoba? 

Dziękuję za wszystkie cudowne słowa pod poprzednim rozdziałem. 

Na koniec chciałabym Was wszystkich zaprosić na opowiadanie Kaszmir - cudownej pisarki, która ponownie zawitała w naszym światku. Zapraszam!

Wasz, Motylek! :*  

* Plotkara

** Taylor Swift - "Enchanted"