35. "Na zawsze"

 [Warren Ellis - "Unfold"]

3 dni później... 

"Uczyłem się żyć. Każdego dnia chciałem być lepszy. Wymarzyłem sobie życie, którego dosięgnąłem koniuszkiem palca. Wdrapałem się na ten szczyt, poświęcając wiele. I może to był mój błąd? Bo widok, który zastałem tam, wcale nie był tak zachwycający. Chciałem być kimś, znaczyć coś w historii tego świata, pozostawić swój ślad. W pewnym sensie zdobyłem to. Stworzyłem budowle, które będą stały przez lata, a może i wieki. Moje nazwisko obiło się o uszy wielkich tego świata, ale jakie to ma dzisiaj znaczenie?" 

Przymknęła powieki, a z jej oczu wydostały się łzy. Bolało. Tak bardzo bolało ją to, co się wydarzyło. Ciągle nie mogła uwierzyć, że ta kartka papieru, którą trzymała właśnie we swoich dłoniach jest jego ostatnią wiadomością skierowaną do niej. Nie wiedziała, dlaczego postanowił napisać to jej. Nic nie miało sensu. Jego śmierć. Matko, jak bardzo nienawidziła tego stwierdzenia. Za każdym razem, gdy ktoś w jej towarzystwie wypowiadał słowa: 'David nie żyje' lub 'Davida nie ma już z nami', czuła rozdzierający ją ból i niedowierzanie. Bo on zawsze był. Czasem bliżej, a czasem daleko. Dzisiaj odszedł najdalej jak mógł. Wybrał bezpowrotną drogę, a ona nie potrafiła się z tym pogodzić. 

Zaśmiała się, a kolejna fala łez spłynęła po jej policzku. Dopiero teraz zrozumiała jak bardzo była od niego uzależniona. Nie chodziło tutaj o stronę materialną, lecz o mentalną. Może nie dogadywali się tak jak powinni, być może nie był mężczyzną idealnym, ale łączyło ich więcej niż mogliby przypuszczać. Oboje walczyli z samotnością. Tą piekielną pustką, która rozdzierała ich serca. 

Ich spotkanie nie było przypadkiem. Los doskonale wiedział, co czyni. Oboje mieli pomóc sobie nawzajem, gdzie zatem popełnili błąd? Może nie byli na tyle dojrzali, aby otwarcie mówić o swoich emocjach? Może to było początkiem wszystkiego? Unikanie tematu, udawanie, że jest w porządku, kiedy w rzeczywistości wcale tak nie było. Być może, gdyby chociaż raz odważyli się otwarcie porozmawiać o swoim bólu, on dzisiaj by żył? 

- Dobrze się czujesz? - Podniosła swój zapłakany wzrok, zatrzymując go na Danielu. Poruszyła twierdząco głową. - Za niedługo będziemy musieli iść - dodał. 

- Wiem. Chcę zostać sama, proszę - wyszeptała. Chłopak uśmiechnął się nikle. 

- Gdybyś czegoś potrzebowała, to wiesz gdzie jestem. - Nie odpowiedziała nic. Poczekała, aż chłopak opuści hotelową sypialnię. Ponownie zatrzymała wzrok na kartce pokrytej jego chaotycznym, tak charakterystycznym pismem. 

 " Dzisiaj siedzę samotnie w hotelowym pokoju, a błędy, które popełniłem w przeszłości, wydają się być bardziej wyraziste, bardziej odczuwalne, aniżeli kiedykolwiek wcześniej. Dlaczego życie najpierw musi nas doświadczyć tak dotkliwie, abyśmy zaczęli doceniać to, co mieliśmy? 

Jest takie mądre przysłowie, że życie jest jak obieranie cebuli - pełne łez. Ja może nie płakałem często, ale doświadczyłem tego nieprzyjemnego, wyniszczającego dotyku. Zabawne, że mając właściwie wszystko to, czego pragnąłem, czuję się jak nikt. Bo jestem nikim, Sophia. Taka jest prawda. Jestem cholernym zerem, bo wszystko to, co świadczyło o jakiejkolwiek mojej wartości, odtrąciłem. 

Miałem dziadków, miałem ciebie, miałem Jokastę i prawdziwych znajomych. A co mam teraz? Pustkę. Tą cholerną, niszczycielską pustkę, przed którą uciekałem całe swoje życie. Wreszcie mnie dopadła, a ja nie wiem jak mam sobie z nią poradzić. Pierwszy raz nie mam pojęcia, co dalej? Boję się." 

Nie umiała. Nie potrafiła poradzić sobie z tym cierpieniem. Tego wszystkiego było za wiele. Tak bardzo żałowała, że nie było jej wtedy obok, że nie mogła zabrać mu z dłoni tego długopisu i po prostu przytulić. Podarować mu wsparcie, o które tak dotkliwie prosił. Dlaczego nie zauważyła tego wcześniej? Wiedziała, że był zagubiony, że miał problem, ale nie sądziła, że aż tak wielki. Wykonał ostateczny krok z braku bezsilności. 

David od samego początku potrzebował wsparcia, obecności drugiej osoby, tego wszystkiego, co chroniło go przed upadkiem oraz tego, czego zabrakło, gdy postanowił zakończyć swoje życie. Był małym, zagubionym chłopcem, który wstydził się przyznać, że potrzebuje kogoś, kto wyciągnie ku niemu dłoń. Żałowała, że nie spróbował, chociaż raz o to poprosić. 

Pociągnęła nosem, wierzchem dłoni ocierając łzy z policzków. 

"Mógłbym zadzwonić do Ciebie, bo wiem, że pomogłabyś mi bez zawahania. Zawsze to robiłaś. Pewnie nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale gdyby nie ty, to pewnie już dawno skończyłbym w rynsztoku. Dopiero teraz widzę ile dla mnie zrobiłaś, jak wiele mi dałaś i jak bardzo na mnie wpłynęłaś. Myślę o tobie. O twoich rumieńcach na policzkach, gdy przyłapywałem cię na wpatrywaniu się we mnie. O tym szczerym uśmiechu i słowach, które nie kryły w sobie kłamstwa i obłudy. O tym, że zawsze byłaś. Obojętnie, co nie zrobiłem, jak bardzo cię nie zraniłem - ty byłaś. Nie wiem dlaczego, bo jestem pewny, że nie zasłużyłem sobie na to. I pewnie nigdy już się nie dowiem. Wiem jednak, że nasz syn będzie dumny z tego, że ma tak cholernie silną matkę. Tak jak ja zawsze byłem, chociaż nigdy ci o tym nie powiedziałem." 

Dlaczego jej to robił? Dlaczego napisał te wszystkie słowa teraz, gdy nie mają już żadnego znaczenia? Bolało, tak bardzo bolało. 

"Zawsze liczyła się dla mnie tylko Jokasta. Robiłem to wszystko, aby ona mogła być dumna ze mnie, aby nie musiała się mnie nigdy wstydzić. Chciałem jej zapewnić godne życie. Wiem, że nie to się dla niej liczyło, ale ja tego potrzebowałem. Chciałem być dla niej lepszym mężczyzną pod każdym względem. Dzisiaj wiem, że mi się to nie udało. 

Zastanawiam się, gdzie wyparowało to wielkie uczucie, którym się darzyliśmy? Kocham ją. To się nigdy nie zmieni, lecz widzę, że ona już nie czuje tego do mnie. Boli to. Nawet bardzo. Przez całe swoje życie żyłem utopijną wizją. Marzył mi się niewielki dom z ogródkiem, ona i ja, a obok gromadka naszych radosnych, biegających dzieci. Nadal tego pragnę, lecz wiem, że ona nie. Nie chcę jej zmuszać. Pragnę jej szczęścia, dlatego muszę się usunąć. Może to egoistyczne, co zrobię. Być może miliony ludzi tego nie zrozumieją, ale jestem pewien, że ty tak. 

Ja po prostu nie umiem żyć bez jej miłości." 

- Sophia, musimy już iść. - Nabrała powietrza, nie odrywając wzroku od kartki. Ostatnie zdanie, kilka liter, które tworzyły coś, co poruszyło jej serce tak dotkliwie, tak dogłębnie, że czuła jak jej serce zamiera. Oczywiście, że rozumiała. Była niemalże pewna, że kiedyś powiedziała to samo mu. Po jednej z kłótni, gdy po raz kolejny zdała sobie sprawę, że powinna odejść, że to nie jej miejsce, lecz nie umiała. Za bardzo go kochała. 

Rozpłakała się, a jej ciało przeszył dreszcz. Daniel podszedł do niej, obejmując ją mocno. Dłonią przejechał po jej jasnych, rozpuszczonych włosach. Widział ten ból, który zionął z jej oczu. Odkąd otrzymała telefon z wiadomością, że David popełnił samobójstwo, stała się wrakiem człowieka. Jadła tyle ile musiała, aby nie zaszkodzić dziecku. Wychodził z sypialni tylko wtedy, gdy potrzebowała skorzystać z łazienki. Nie rozmawiała z nim, a gdy próbował ją o coś zapytać, to prosiła, aby zostawił ją samą. Wiedział, że potrzebuje czasu, dlatego nie nalegał. Martwił się o nią. 

- Nie umiem... To tak bardzo boli... - wyjąkała, zaciskając swoją drobną piąstkę na jego białej, idealnie wyprasowanej koszuli. - Dlaczego to zrobił? Ja... Potrzebuję go. Potrzebuję tej świadomości, że on jest gdzieś tam, ale do cholery nie umiem jej w sobie rozbudzić.. Bo przecież on nie mógł odejść na zawsze. On zawsze wracał. 

- Wiem, Sophia, spokojnie - wyszeptał, jeszcze mocniej przytulając ją do swojego ciała. - Mogę sobie tylko wyobrazić to, co przeżywasz teraz. Wiem, że jest ci ciężko, że to boli, i że ci go brakuje. Ale pamiętaj, że on nie odszedł daleko. Jestem niemalże pewien, że siedzi tutaj obok i trzyma cię za dłoń. Nie możesz go tylko zobaczyć. 

Blondynka pokręciła głową, łapczywie nabierając powietrza. 

- A jeśli nie ma go? 

Daniel odsunął ją delikatnie od siebie, ukrywając jej twarz w swoich dłoniach.

- Jest. - Uśmiechnął się delikatnie, scałowując łzy z jej policzków. 

"Gdy czytasz ten list, mnie już nie ma. Ale proszę cię, nie smuć się. Bo ja czuję, że dopiero tam, gdzie wkrótce trafię będę szczęśliwy. Chcę ci podziękować za wszystko. Mam nadzieję, że znalazłaś prawdziwą miłość i radość z życia. I chociaż wiem, że nie powinienem cię o nic prosić, to mam takie drobne życzenie, proszę powtarzaj naszemu synowi, że go kocham. 

Wiesz czego najbardziej w życiu żałuję? Tego, że nie umiałem cię pokochać."

***

Są w życiu takie momenty, gdy chcielibyśmy cofnąć czas. Naprawić popełnione błędy, powiedzieć słowa, które uwięzły nam w gardle wtedy, gdy powinny zostać usłyszane. Jednak życie to nie koncert życzeń. Nie mamy monopolu na dodatkowe minuty, które mogłyby odmienić naszą przeszłość. Każdego dnia, w każdej sekundzie spisujemy nowe losy, kształtujemy coś, co może skończyć się wcześniej lub rozpocząć od nowa. On dzisiaj kończył własne życie, dobiegł do mety za wcześnie według wielu, w odpowiednim momencie dla niego. Zasnął na zawsze w akompaniamencie ciszy i dźwiękach nadziei, które wystukiwały serca zgromadzonych ludzi. Bo oni wierzyli, że to dla niego nowy początek. 

Sophia podeszła bliżej wykopanej dziury, gdzie na dnie leżała trumna, a w niej spoczywał on. Rzuciła czerwoną różę, która zaginęła w tłumie innych, podobnych kwiatów. Łzy spływały po jej policzkach, a serce uderzało nierówno w pierś. Poczuła silne kopnięcie w brzuch. Skrzywiła się delikatnie. Nie potrafiła uwierzyć, że właśnie tutaj, teraz kończy się coś, co powinno trwać jeszcze przez lata. Pociągnęła nosem, unosząc wzrok ku niebu. Może była naiwna, lecz naprawdę wierzyła, że może dostrzec tam jego uśmiechniętą twarz. Niestety, zobaczyła tylko białe, puchate obłoki. Przymknęła oczy, a z jej ust wydostały się ciche słowa:

- Na zawsze. 

Jokasta mocniej zacisnęła dłoń na ramieniu matki. Nie widziała nic. Słyszała tylko głos księdza, ciche szepty niedowierzania zgromadzonych ludzi i dźwięk spuszczanej trumny. To wszystko nie miało dla niej sensu. Jej serce pękło na najmniejsze kawałki. Zabawne, że w momencie, gdy tracimy coś bezpowrotnie, dociera do nas jak wielkie miało to znaczenie. Ona dzisiaj czuła to bardziej, aniżeli kiedykolwiek wcześniej. Nigdy w życiu nie kochała nikogo bardziej od niego i była pewna, że nigdy to się nie zmieni.

Wypuściła z dłoni różę. Dopiero teraz zrozumiała znaczenie listu, który jej zostawił, a który przeczytała jej rodzicielka. Było to tylko jedno krótkie zdanie: 

"Gdy to czytasz, możesz być pewna, że jesteś wolna od mojego uczucia..." 

Bo on przecież obiecał: 

- A co jeśli pewnego dnia przestaniesz mnie kochać? - zaśmiała się, poprawiając na łóżku. David odgarnął z jej czoła kilka kosmyków włosów, wpatrując się w jej radosne, lśniące oczy. 

- To będzie znaczyło, że mnie nie ma już na tym świecie.

Łzy wypłynęły z jej oczu. 

***

Wybaczcie, że nie odpowiedziałam na komentarze. Jestem Wam za nie wdzięczna, ale nie byłam w stanie tego zrobić. Poprzedni odcinek jak i ten, bardzo dużo dla mnie znaczą. Są wyjątkowe. 

Dziękuję za wszystko, resztę pozostawiam odcinkowi.